2012: Geen internationale wedstrijden voor Marianne.
Budget Nederlandse selectie uitgehold.
Het nieuws was hard. De atletiekunie snijd drastisch in
het budget dat beschikbaar was voor de Nationale VB Selectie.
Dit betekent in 2012 geen WK indoor en het EK outdoor alleen voor de atleten op
de Paralympische onderdelen (verspringen en 1.500 meter bij de heren).
Wat er na 2012 gaat gebeuren, wordt vooralsnog opengehouden, maar voor dit jaar
is het in ieder geval over, ook al heeft Marianne in de afgelopen jaren bewezen
in internationale topper te zijn.
Wat in 2000 als een flauwe "Spaanse" grap begon, krijgt in
2012 in Nederland, net nu de erkenning voor deze groep atleten internationaal
weer terugkomt, een heel zuur staartje.
Atleten die internationaal aan de absolute top staan en dit jaar na jaar weer
waarmaken worden nu uitgesloten van internationale wedstrijden, doodeenvoudig
omdat de bond (of bonden) niet bereid zijn geld uit te geven voor deze
doelgroep. Waar valide atleten met veel mindere prestaties jaar na jaar genieten
van de faciliteiten die de bond mogelijk maakt en gewoon nog steeds hun
internationale wedstrijden blijven draaien. Daar waar de LB atleten nog gewoon
naar alle internationale wedstrijden worden uitgezonden en ook regelmatig
trainingskampen in warme oorden kunnen bezoeken worden de "onmondige" atleten
met een verstandelijke beperking in het verdomhoekje geplaatst.
Hoe ging het nu eigenlijk allemaal?
1999: Nederland kent vanaf 1999 een nationale selectie voor atleten met een
verstandelijke beperking. Net als hun lichamelijk beperkte lotgenoten vielen
deze atleten onder de bonden NSG respectievelijk NEBAS die later fuseerden tot
één grote bond voor sporters met een beperking NEBAS/NSG. Onder leiding van Arno
Körmeling werd met een selecte groep atleten en atletes gepoogd om aansluiting
bij de internationale toppers te krijgen.
2000: De Paralympics in Sydney, er wordt gefraudeerd bij de Spaanse
Basketbalploeg, om te bewijzen dat het toelatingssysteem van de IPC niet
voldoet. Resultaat uitsluiting van de Paralympics voor alle Verstandelijk
beperkte atleten.
2002: Het NK voor VB en LB atleten wordt samengevoegd tot één ONK voor beide
doelgroepen.
2002: Nederland behaalt haar eerste succes op een internationaal toernooi.
Christian Prijs loopt naar Brons op de EK outdoor in Hongarije.
2003: LB en VB atleten worden door NEBAS/NSG overgedragen aan de Atletiekunie.
Deze zijn vanaf deze datum ook verantwoordelijk voor de Nationale Selecties en
het organiseren van de NK's. Nederland blijft internationaal succesvol. De
nieuwe lichting laat van zich horen, Mirjam Boekema wordt Europees Kampioene
Cross, Marianne Verdonk pakt Zilver op het WK indoor en Zilver op het WK outdoor.
2004: De topsportstatus voor VB atleten bestaat niet langer, A- status en B-
status is er alleen nog voor atleten die Paralympisch uitkomen.
2005: Wereldkampioenschappen outdoor in Australië. De Nederlandse ploeg (2
atletes) kan alleen gaan als zij zelf voor de sponsoren zorgen. De ploeg gaat en
beide dames worden Wereldkampioen.
2008: Het ONK wordt onderdeel van een internationaal circuit voor LB atleten,
dit wordt geďntregreerd in het ONK.
2009: De VB atleten worden uitgesloten van het ONK, vanaf nu is dit alleen nog
voor LB atleten.
2010: De VB atleten worden weer opgenomen binnen het IPC en mogen (op een
beperkt aantal onderdelen) meedoen op de Paralympics 2012.
2011: Ondanks dit positieve verhaal blijven de ONK's gesloten voor VB atleten en
wordt in het najaar van 2011 bekend gemaakt dat er geen budget is om de VB
selectie overeind te houden.
Is dit de wereld op zijn kop?
Nederland gaat er prat op dat zij ruimdenkend en niet discriminerend zijn.
Alleen als het over een kwetsbare groep gaat die niet in staat is voor zichzelf
op te komen, is blijkbaar alles geoorloofd.
Tot 2010 was het excuus dat VB atletiek niet onder de noemer topsport kon vallen
omdat zij niet vertegenwoordigd zijn op de Paralympics. Op zich al een heel rare
stelling name temeer omdat iedereen die dat wil, kan weten wat de reden van de
afwezigheid op deze spelen is.
Ondanks een gebrek aan middelen, faciliteiten en steun heeft de Nationale VB
selectie zich opgewerkt van lelijk eendje tot een ploeg die internationaal aan
de top meedraait.
Met wereldtoppers als John Peterse (middenafstand), Vanessa Lutonto (korte
horden en hink stap sprong), Marianne Verdonk (sprintnummers, korte en lange
horden), Björn Schouten (hoogspringen) en Leandro Jansen (hoogspringen), worden
vanaf 2002 op elk internationaal toernooi medailles gewonnen.
Nu dan eindelijk de onterechte blokkade van de VB atleten opgeheven is, zou je
verwachten dat ook de Nederlandse bonden een en ander recht zouden trekken, maar
helaas niets is minder waar. Ook in 2011 geen NK voor de VB atleten en dus nu
vanaf 2012 ook een dikke streep door de ambities van talentvolle atleten en
atletes gewoon omdat hen iets onthouden wordt waar in elke andere categorie
binnen Nederland nog steeds de portemonnee ver opengetrokken wordt.
Voor Marianne komt hiermee "voorlopig" een einde aan haar
internationale optredens, niet omdat zij het niveau niet heeft, maar eenvoudig
omdat mensen achter bureau's beslissen dat zij en een aantal medeatleten en
atletes niet meer uitgezonden worden. Hopelijk komt hier weer snel een ommekeer
in zodat zij kan bewijzen dat ze echt in die internationale wedstrijden
thuishoort.
Marianne begon haar internationale carriere als 15 jarige in
2002 op het Open Europees Kampioenschap outdoor en werd daar meteen 6de op een
heel sterk bezette 400 meter.
In 2003 bekroonde zij haar eerste optreden in een WK indoor met Zilver, ook op
het WK outdoor in datzelfde jaar liep ze naar Zilver. In alle toernooien die
daarna volgde (EK/WK outdoor en EK/WK indoor) was Marianne steeds succesvol en
nam minimaal 1 medaille mee naar huis. Haar "voorlopig" laatste internationale
wedstrijd, het WK outdoor dat in Italië georganiseerd werd sloot ze af met twee
bronzen medailles en een vierde plaats. Een palmares dat er zijn mag.